Hoe weet ik dat ik klaar ben om terug aan de slag te gaan na burn-out?

Op 2 april 2015 ging bij
mij het licht uit. Opgebrand, leeg, moegestreden. Burn-out.

De maanden die volgden
waren intens. Na mijn verblijf in niemandsland trok ik op kousenvoeten terug
naar de realiteit. Ik ploeterde me een weg door mijn gedachten, mijn
herinneringen, twijfels en dromen en ik kwam uit bij… mezelf. Complex en
eenvoudig tegelijk.

(over de weg die ik hier
aflegde, kan je meer lezen in mijn voorgaande blogposts)

Eén van de vragen waar ik
na een maand of 6 mee begon te worstelen was: “hoe weet ik nu of ik klaar ben
om terug aan de slag te gaan?”.

Ik kwam immers uit een
periode waarin mijn energie chronisch op nul stond en ik niet veel meer kon
doen dan toekijken hoe het gras groeit en het stof naar beneden dwarrelt.
Iedereen drukte me op het hart om voldoende tijd te nemen om te
herstellen. Hoeveel is “voldoende tijd”
dan? En als dat niet gespecifieerd kan worden, hoe zal ik dan weten dat ik
voldoende tijd genomen heb?

Tijd voor een lijstje,
dacht ik zo! Aan welke criteria moet ik voldoen om te kunnen zeggen dat ik
klaar ben om met volle goesting en kracht terug aan het werk te gaan?

Mijn lijstje zag er
ongeveer zo uit:

-Geen paniekaanvallen
meer

-Minstens twee weken geen
slechte momenten meer

-Energie voor 2

-Een positieve
ingesteldheid

-Een leuke job in het
vooruitzicht waar ik mezelf kan zijn

Hmm…

Het lijstje bekijken,
bezorgde me al instant paniekaanvallen…

Slechte momenten… wat is
“slecht” precies? Iedereen loopt wel eens vermoeid of slechtgezind, toch?

Heb ik ooit energie gehad
voor 2? Hoeveel zou energie voor 1 precies zijn?

En dan die positieve
ingesteldheid… Elke dag opnieuw “happy, happy, joy, joy”? Echt? Zelfs als er
iets banaals fout gaat?

Bovendien had ik ook
besloten om geen leuke te job te zoeken, maar te creëren. Ik zou ontslag nemen
en mijn eigen coachpraktijk opstarten.
Daar zou ik helemaal mezelf kunnen zijn… maar tegelijk de volledige
verantwoordelijkheid dragen voor mijn zaak… Nog een paniekaanval…

Nee, dat lijstje werkte
niet.

In plaats van me
duidelijkheid en zekerheid te brengen, bracht het enkel twijfel en angst.

Als ik aan al mijn
criteria zou moeten voldoen, zou ik mijn doel nooit bereiken… dus ik raapte
mijn moed samen en liet alle criteria los. Zomaar ineens… Tijdens een
oefensessie van de coachopleiding die ik volgde, stopte ik tijdens een
visualisatie-oefening al mijn eisen en verwachtingen in een ballon en liet hem
gaan. (met dank aan mijn medestudenten voor de ondersteuning en begeleiding)

Hoe wist ik dat ik klaar
was om terug aan de slag te gaan?

Simpel… ik “wist” het
niet.

Ik bekeek telkens wat
mijn volgende stap kon zijn en probeerde die te zetten. Ik had geleerd om de
stress-signalen van mijn lichaam goed op te pikken en kon snel bijsturen als de
stap te groot was.

Ik legde mijn lat ook
steeds lager door eerst het perfectie-niveau te omschrijven en er dan 20% af te
doen. En dan nog eens 10%. Tot het haalbaar werd.

Perfectie bestaat niet,
het is een beeld dat we gevormd hebben in ons hoofd. Perfectie is een kwestie
van interpretatie. Niet perfect werd goed genoeg…

Zo kwam ineens het
moment, eind maart 2016, dat ik ontslag nam en mijn eigen zaak opstartte.

Ik heb nog steeds mindere
momenten, loop wel eens vermoeid of slechtgezind en vecht met de regelmaat van
de klok tegen de paniek als ik besef hoeveel verantwoordelijkheid ik draag. Ik
ga wel eens tegen de vlakte, maar ik kruip elke keer weer recht.

Ik vind het prima zo.

Niet perfect is goed
genoeg…

Vinderhoute, 24/06/2016

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *